استروبوسکوپی

استروبوسکوپی

لارنگوسکوپی تشخیصی با استروبوسکوپی

صدا:

ما هر روز از صدای خود برای برقراری ارتباط استفاده می‌کنیم. همانطور که کودکان ما بزرگ می‌شوند زبان را یاد می‌گیرند، اما هرگز چگونه استفاده کردن از جعبه صدای خود(حنجره) را یاد نمی‌گیرند؛ ما فقط صحبت می‌کنیم. گاهی اوقات بد استفاده کردن از صدا، عفونت ها، غده های خوش خیم و یا حتی سرطان حنجره می تواند یک تغییر مهم در صدای ما کند. خشن بودن و گرفتگی صدای ما می تواند به صورت قابل توجهی در ارتباط ما با دیگران و کیفیت زندگی ما تاثیر گذارد. اجازه دهید با یک نگاه دریابیم که چگونه بدن ما در واقع صدا می‌کند که درنهایت به صحبت کردن و آواز خواندن تبدیل خواهد شد.

سه جزء اصلی در گفتار وجود دارد:

1. منبع نیرو یا ریه؛ 2. مرتعش‌کننده یا جعبه صدا (حنجره) و 3. تشدیدکننده؛ گلو ، دهان، بینی و سینوس‌ها.

هنگامی که ما تنفس می‌کنیم در مرحله دم باعث کاهش تورم ریه‌ها و پایین آمدن دیافراگم می‌شویم. در بازدم، هوا از طریق نای ما با فشار بیرون می‌آید و از طریق جعبه صدای ما (حنجره) خارج می‌شود. بازدم قوی تر، باعث خروج بیشتر هوا و صدای بلندتر می‌شود. پشتیبانی خوب نفس بخش حیاتی برای صدای قوی است.

در مرحله بعد، جریان هوا از طریق تارهای صوتی ما عبور می کند. هنگام تنفس تارهای صوتی ما باز وهنگام صحبت کردن، آواز خواندن و خوردن بسته می‌شود. این دو تارآوای نرم هنگام عبور هوا از بینشان ارتعاش می‌یابند. تارهای صوتی می توانند از 100-1000 بار در ثانیه ارتعاش کنند. هر چه زیر و بمی سریع تر ارتعاش بالاتر است.

در نهایت، هوا و صدای تولید شده از تارهای صوتی از طریق تشدیدکننده‌های ما خارج می‌شوند. شکل گلو، دهان، بینی و سینوس‌های ما بر کیفیت صدای ما تأثیر می‌گذارد. تشدیدکننده‌ها به صدای ما هنگام حرف زدن و آواز خواندن شکل می‌دهند.

استروبوسکوپی (تصویربرداری از حنجره):

حرکت تارهای صوتی برای چشم انسان بسیار سریع است و نمی‌توان حرکت(موج مخاطی) تارهای صوتی را مشاهده کرد. استروبوسکوپی به روزترین ابزار تشخیصی برای تشخیص اختلالات و ناهنجاری‌های حنجره است. یک نور چشمک‌زن منطبق با ارتعاش تارآواها که با استفاده از دوربین تصویری دقیق به ما می‌دهد. با چرخش نما یک دولت از قطعه تخصصی هنر از تجهیزات لازم برای ارزیابی صدا و اختلالات تارهای صوتی است. این دستگاه به آزمونگر اجازه می‌دهد تا ارتعاش تارآواها را هنگام آواسازی به طور کامل مشاهده کند.

تصویربرداری با استروبوسکوپی از فعالیت ارتعاشی تارآواها در طول آواسازی، نقش مهمی در تصمیمات تشخیصی، درمانی و جراحی در طول مدیریت و درمان اختلالات صوتی دارد.

استروبوسکوپی یک روش مخصوص است که برای دیدن حرکت و ارتعاش تارهای صوتی به کار می‌رود. در این روش از نورهای در حال فلش زدن هماهنگی استفاده می‌شود که از تلسکوپی سفت یا منعطف عبور می‌کند. فلش‌های نور استروبوسکوپ با ارتعاش تارآواها در سرعتی بسیار کم هماهنگ می‌شوند که به آزمونگر اجازه می‌دهد که ارتعاش تارهای صوتی را در طول تولید صدا به صورت حرکت آرام (slow motion) مشاهده کند.

استروب برای دیدن موج مخاطی در طول تارهای صوتی استفاده می‌شود. استروب هماهنگ شده با فرکانس صدا است. حرکت امواج مخاطی برای چشمان انسان بسیار سریعند. اطلاعات بدست آمده از تست استروبوسکوپی تارهای صوتی برای طرح‌ریزی مؤثر برای جراحی بسیار حیاتی اند.

تصویربرداری حنجره به وسیله استروبوسکوپی روش تشخیصی اساسی برای ارزیابی موکوز حنجره، بیومکانیک حرکت تارآواها و ارتعاش موکوزی است. این‌ها عناصر کلیدی برای کشف و ارزیابی پاتولوژی و نیز تعیین اثر در فعالیت راه هوایی و صدا است.

 

نشانه‌های فیزیولوژیک قابل مشاهده اختلالات صوت با تصویربرداری حنجره:

 

درجه کفایت بسته شدن حنجره: حالات مختلف از قبیل بسته شدگی کامل، ناکامل، غیرعادی، شکاف، ساعت شنی، رنگین کمانی و…

وضعیت بسته شدگی: توزیع برابر

توده اضافی: هرگونه جراحت یا توده از قبیل ندول، پولیپ، گرانولوما و …

دامنه: وسعت جابجایی طرفی تارآواها.

موج مخاطی: وسعت نقص بافت تارآواها.

ارتعاش تارآواها: حضور یا عدم حضور ارتعاش در مکان‌های خاص.

فعالیت سوپراگلوت: مقدار تراکم حلقی.

لبه: رتبه بندی صافی و راستی.

سطح عمودی: وضعیت عمودی تارآواها نسبت به هم.

میزان تقارن: بررسی میزان تقارن حرکات آریتنوئیدها.

حرکات تارآواها: بررسی حرکات نزدیک شونده و دورشونده تارآواها.

همچنین تناوب، تغییرات بافتی، سینوس پایریفورم، ابعاد خلفی-قدامی حنجره، تارآواهای کاذب، ناهنجاری‌های مادرزادی و بدشکلی‌های آناتومیک، طول تارآواها، وضعیت قرارگیری عمودی حنجره، حرکات غیرارادی حنجره و وضعیت ظاهری حنجره قابل مشاهده است.